DOST

Sokaklar bir bir ıslanmış
Aslını alıp giden bir sözüm kalmış
Ya uyansa diyordu içinden hasretlikler
Bir bir hesaba çeker gözlerimi

Ey dost etme beni böyle vefasıza el etme giden bütün duyguların ardından tek diyebildiğim buydu anlamlaştırdıkça anlamını yitirmişti bütün dertler dönerdi dönmesine dünya yanan bir ben olurdum bir ben heyhat çekti dost bir elinde mızrağıyla acıdı sanırım vurmadı yere kapandı ölmek çare değil aksi bedbahtlıktı birer birer ayrıldı uzuvlarım isyan eden nefesiyle ne alırdın ne ister ki kırık testi yolu belli yolcusu dedi susmak ne mümkün kendine haykırdı sövdü yağıyordu yağmur altından bir demet rüzgar bir iki damla göz yaşı akıtıyordu üşüyordu sanki yağmur sahte gözyaşları gerçekti yalvardı hu diye mecnun RSA'sıyla rabbine tek olan sen verende alanda sen ya Allah dedi kovulmuş şeytanın şerrinden destur nidasıyla

Amacı neydi bir tutam gönlünde kalmıştı kırılmış  iki can kırıntısıyla
Geçmişe kendine geleceğe dönmek üzere dirildi şükürler olsun dostu olmasaydı zor idi şükürler olsun oldu